به گزارش مشرق، یکی از شعارهای پرتکراری که سرکرده منافقین به طور خاص از جنگ ۱۲ روزه تاکنون بر روی آن مانور می‌دهد «راه حل سوم» است که به عنوان گزینه‌ای بین جنگ و سازش با جمهوری اسلامی معرفی کرده و مدعی است که این راه حلی برای براندازی توسط مردم و «مقاومت سازمان یافته» می‌باشد.
در ادبیات امنیتی وقتی از مقاومت سازمان یافته با سابقه مشخص این گروهک (عملیات های تروریستی،همکاری با دشمن بعثی؛ آمریکا و رژیم صهیونیستی در سه جنگ) صحبت می‌شود، این کلمه، در عمل پوشش فریبنده برای جنگ داخلی، تروریسم و آشوب مسلحانه است. رجوی در این شعار تلاش می‌کند این روند (براندازی) را با مردم پیوند بزند که در واقع تلاشی ناکام برای مشروعیت بخشی به گروهکی منزوی و منفور می‌باشد.
اما این شعار از بعد جنگ ادراکی هم دارای اهدافی است:
پمپاژ ناامیدی و القای بحران: طرح مکرر این‌گونه شعارها با هدف القای این گزاره انجام می‌شود که وضعیت کشور به بن بست رسیده و تنها راه، آشوب یا مداخله است.
تئوریزه کردن خشونت: این تلاشی برای مشروع جلوه دادنِ اقدامات تروریستی و امنیتی در قالب «مقاومت» است. در جنگ ادراکی، منافقین تلاش می‌کنند با وارونه سازی مفاهیم ( تبدیل تروریست به منجی)، هزینه اعمال خشونت آمیز را در افکار عمومی کاهش دهد .
باج‌خواهی از بازیگران خارجی: این گروهک با بزرگ نماییِ خود در فضای رسانه‌ای تلاش می‌کند تا به سرویس های اطلاعاتی غربی و صهیونیستی سیگنال دهد که ابزار لازم برای آشوب داخلی را در اختیار دارد تا از این طریق بودجه و حمایت سیاسی دریافت کند. حال آنکه ماجرای رژه ی دورغین کرج نشان داد که آنها بدون فریب کاری اساسا توانایی جمع کردن حتی ۱۸هوادار را در ایران ندارند.
نکته مهم اما اینجاست که «راه‌حل سوم» در حقیقت اعتراف به بن بست است. از یک سو جنگ نظامی مستقیم علیه ایران ناممکن و پرهزینه است، و از سوی دیگر براندازی از درون با تکیه بر مردم ایران به دلیل پشتوانه مردمی نظام و بصیرت جامعه شکست خورده است. بنابراین، چنگ زدن به ابزار آشوب مسلحانه و تروریسم، تنها دست‌آویز باقی مانده‌ای است که در کلام مریم رجوی تحت عنوان فریبنده «راه حل سوم» بازنشر می شود؛ راهی که سرانجامی جز استیصال بیشتر برای طراحان آن ندارد.
